Δευτέρα, 2 Μαΐου 2011

…ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…


Το ποιο αρχαίο πλάσμα στον κόσμο, η ύπαρξη του μετράει αιώνες. Υπάρχει και είναι ο άνθρωπος, δείχνει μεγάλη εξέλιξη με την πάροδο του χρόνου. Μερικές φορές εξωτερικά είναι σαν να μένει αναλλοίωτος στον χρόνο, σαν να μην τον αγγίζει. Η επιστήμη έχει κάνει έρευνες και έχουν καρποφορήσει αναλύοντας το DNA και το RNA ανακαλύπτοντας νέα κύτταρα νέες στοιβάδες και άλλους πολλούς επιστημονικούς όρους. Ξέφυγε όμως κάτι από τους επιστήμονες η ορολογία της λέξης άνθρωπος αναφερόμαστε στον λατινικό όρο homo sapiens ( ο σοφός άνθρωπος).  Στην συνέχεια μας αποκαλύπτετε ότι ούτε το είδος αυτό κάθε αυτό είναι ατόφιο και μας παραπέμπει στον δεύτερο ανθρώπινο είδος και εφικτά σωζόμενο το homo sapiens sapiens που ανήκει στα είδη των ανθρωποειδών και της υπεροικογένειας  των μεγάλων πιθήκων. Και το ερώτημα μου είναι μήπως έχουμε μείνει στους πιθήκους; Πως θέλουμε και απαιτούμε να έχουμε το αξίωμα να λεγόμαστε άνθρωποι; Μια ολότητα ένας άνθρωπος χρειάζεται σώμα για να φιλοξενηθεί αλλά χρειάζεται και ψυχή, μήπως το δεύτερο σκέλος στο δρόμο το χάσαμε; Ψυχή και φυσικά έχουμε όλοι με την έννοια ότι είμαστε ζωντανοί, το θέμα όμως είναι η χρήση της και ο σκοπός της. Ποιος ο σκοπός της ψυχής αν δεν  την χρησιμοποιείς και πως λέγεσαι άνθρωπος αν μέσα από εκείνη δεν βιώνεις αισθήματα και συναισθήματα αληθή. Το έναυσμα του θέματος προέκυψε από μια συζήτηση που έτυχε να είμαι παρόν και αναρτιόντουσαν πως γίνεται να υπάρχει στον κόσμο τόση απάθεια, κακία, ρατσισμός, να δηλώνεται μένος μεταξύ ενός είδους. Και όντως είναι αφύσικο, για τα ζώα λέμε φράσεις και πολλές φορές παρομοιάζουμε και ανθρώπους μαζί τους έτσι όμως δεν κάνουν. Πως είμαστε και πως μπορούμε να μας εκφράσουμε οι ίδιοι, σκληροί δεν νομίζω είναι λίγο. Το πρώτο που μου έρχεται είναι άψυχοι, στρατιωτάκια από ύλη φτιαγμένα που και η ζωή τους σε ύλη είναι βασισμένη. Απαθής και αδρανής αφήνουμε ώρες, μέρες, μήνες , ακόμα και λεπτά να πηγαίνουν χαμένα. Μάλλον η πολύ ανάλυση του ανθρώπου έγινε σε λάθος προσανατολισμό ή καλύτερα ας πούμε ξέχασαν και κάποιον άλλον. Ποιος ξέρει όμως σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποια άλλη ζωή και κάτω υπό άλλες συνθήκες να καταφέρουμε να λεγόμαστε άνθρωποι…

Η ΣΩΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ


Πότε λαμβάνεις μια σωστή απόφαση και πάνω σε τι; Τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί της ζωής μας που ακόμα και τι θα φάμε μετριέται ως σωστή απόφαση. Πως κάνεις το πρώτο βήμα όταν βλέπεις τα δύσκολα προς τα μπροστά και όχι πίσω; Λένε πως για να μάθεις σε μια νίκη πρέπει να μείνεις για να την απολάβεις, αλλά αν αντί για μια νίκη λάβεις μια ισχυρή ήττα τότε τι κάνεις, τι φταίει, η λάθος απόφαση ,η ακατάλληλη στιγμή που την έλαβες τι; Και εδώ γυρίζουμε σε ένα φαύλο κύκλο που σε βάζει σε μια διαδικασία λήψης απαντήσεων  από τον ίδιο σου τον εαυτό, μένω ή φεύγω; Αν μείνει πολλά και μεγάλα τα ρίσκα. Πρέπει να ξέρεις τα όρια σου και να υπολογίζεις που τα ξεπερνάς, μην περιμένεις όμως να το πάθεις προνόησε. Μένω και γεύομαι όλα τα καλά και τα κακά με κάθε κέρδος ή ζημία ή φεύγω και απλά δεν μαθαίνω το τέλος σε μια ιστορία που την αφήνω στην μέση. Αν κάτι σπάσει δεν κολλάει, αν μια κατάσταση ξεφύγει , γίνει ανιαρή τότε δεν μπορεί να γίνει ίδια όπως αρχικά. Πάλι αν κάτι μένει μισό ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί μια ζωή θα υπάρχει και θα υποβόσκει μια απορία. Οπότε πιο είναι το συμπέρασμα θα πάω και ας μου βγει και σε κακό; Κάπου εδώ ο καθένας μας αποφασίζει μόνος αλλά σε ότι και αν αποφασίσει να θυμάται ότι το θέμα δεν είναι μια νίκη αλλά μια άξια προσπάθεια, σημασία δεν έχει πάντα ο προορισμός αλλά και η διαδρομή.