ΤΟ ΦΙΛΙ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑ …

            Δεν ξέρω αν εμπνευσμένη από το ομότιτλό βιβλίο, ή από τον πόνο μίας μου φίλη της οποίας τον προκάλεσε ο Ιούδας της και ανάμνηση που της άφησε, ή  από έναν άλλο Ιούδα μιας άλλης φίλης μου είπα να καταθέσω και εγώ την άποψη μου. Ιούδας ένας από τους δώδεκα μαθητές του Ιησού, τον υπερασπίστηκε σε άσχημες καταστάσεις που τον έκριναν και τον κατέκριναν. Εκείνο το βράδυ όμως και την ύστατη στιγμή δεν δίστασε με ένα φιλί γλυκό προς τον διδάσκαλο του να τον προδώσει. Ο Ιησούς το ήξερε κι όμως άνοιξε την αγκαλιά του εγκάρδια και δέχτηκε την προδοσία. Πόσο μεγάλη απόκλιση μπορεί να έχει ο τότε Ιούδας από τον σημερινό; πρώτη διαφορά είναι ότι τότε υπήρχε μόνο ένας, σήμερα υπάρχουν πολλοί. Τα χαρακτηριστικά του είναι ίδια, δεν ξέρω τώρα και τι ζώδιο μπορεί να είναι, δίδυμος ή ζυγός κ.τ.λ. Η μία φίλη μου αναφερόμενη σ εκείνον είπε « δεν τον θυμάμαι σαν χαρακτηριστικά προσώπου, θυμάμαι ότι είχε ένα πλατύ γέλιο.»Την ρώτησα δεν μπορεί να μην θυμάσαι κάτι άλλο και μου απάντησε «ναι θυμάμαι το βράδυ που μου είπε σ αγαπώ… Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα κοιτάζοντάς τον να απολαμβάνει τον ύπνο του μέσα στην αγκαλιά μου σαν μικρό παιδί. Το πρωί που ξυπνήσαμε με ρώτησε γιατί δεν κοιμήθηκα αλλά δεν είχα να του δώσω απάντηση. Πήραμε το πρωινό μας και φεύγοντας για την δουλειά του προσφέρθηκε να με πάει σπίτι μου. Θυμάμαι πως με άφησε στη γωνιά του σπιτιού μου δίνοντας μου ένα φιλί που έκαιγε, φευγαλέο μεν αλλά η αίσθηση του αποχαιρετισμού ήταν προφανή.»Της είπα «δεν χαίρεσαι που είσαι τυχερή που προδόθηκες, άντεξες στάθηκες στα πόδια σου και προχώρησες μπροστά;» Τότε εκείνη αποκρίθηκε « την προδοσία μπορώ να την ξεχάσω τον προδότη όμως όχι. Γνώρισα τον Ιούδα και όχι μόνο τον άφησα να με φιλήσει αλλά χωρίς να κάνω τίποτα και ξέροντας τι θα γίνει τον άφησα να με προδώσει.» Τις ίδιες μέρες άλλη μία φίλη μου εκμυστηρεύτηκε για τον δικό της Ιούδα «μου είπε ότι δεν θα είχαμε ημερομηνία λήξης… Του είπα να μην με πληγώσει και εκείνος είπε όχι και πως φοβόταν το αντίθετο.» Της είπα πως «όλοι έτσι λένε», χωρίς να θέλω να της δείξω πως ναι πριν « ο αλέκτωρ λαλήσει τρείς σε απαρνήθηκε» διότι θα ξέφευγα και από μαθητή και αντί να μιλάμε για τον Ιούδα θα μιλούσαμε για τον Πέτρο. Εκείνη συνέχισε λέγοντας μου « μου ορκιζόταν πως δεν μπορούσε αν δεν ακούσει την φωνή μου, αν δεν του στείλω τουλάχιστον ένα μήνυμα ,δεν δει μια κλήση μου. Το πρωί μου έστειλε μήνυμα λέγοντάς μου σ αγαπώ, τι μεσολάβησε, τι άλλαξε ;Που πήγε αυτή η στοργή και η ζεστασιά προς το πρόσωπο μου, ήμουν ο άνθρωπος του και τώρα με τον τρόπο του είμαι αμελητέα ποσότητα.»Εύστοχα τα ερωτήματα της η καθεμιά μας θα τα σκεφτόταν και θα αναρωτιόταν. Το πρόβλημα ήταν πως δεν είχα την απάντηση  που μου ζητούσε, βλέποντας μέσα στα μάτια της τον ίδιο πόνο που είχα δει πριν λίγες μέρες στην προαναφερθέντα φίλη μου. Όταν βρέθηκα μόνη μου σε ανύποπτη στιγμή ήρθαν στο μυαλό μου και οι δυο ιστορίες που είχα ακούσει, με τα λύπης μου συνειδητοποίησα ότι ο κόσμος και οι σχέσεις δεν είναι η «Χάιντι» και το «Μικρός σπίτι στο λιβάδι.» Η επόμενη σκέψη μου ήταν να απαντήσω στο ερώτημα ποιος είναι αυτός ο Ιούδας; Ο ψεύτης ο προδότης, ή ο συνδυασμός αυτών των δυο. Πως μπορείς να προδώσεις κάποιον που σου έχει δώσει σώμα ή ψυχή ή ακόμα και τα δυο; Τώρα θα μου πεις πρόδωσαν τον Υιό του θεού σε έναν άνθρωπο θα διστάσουν. Το χειρότερο όμως είναι πως ο προδομένος γνωρίζει « τι μέλει γενέσθαι» και το δέχεται είναι σαν να λέμε το «πρόβατο επί σφαγή» Συνεχίζει όμως και υπομένει και λέει « θα μείνω και ας μου βγει και σε κακό.» Πόσο δύναμη θέλει να διαλέξεις να προδοθείς από τον άνθρωπο σου; Αλήθεια γιατί γίνεται αυτό ο Ιούδας τελικά φιλάει τόσο υπέροχα; Και αν ο Ιούδας είναι ο προδότης τότε όλοι κρύβουμε έναν μέσα μας, γιατί όλοι έχουμε προδώσει θέλοντας και μη κάποιον. Στις περιπτώσεις αυτές κατάλαβα ότι προδοσία με προδοσία διαφέρει πάρα πολύ. Άρα ο Ιούδας τρέφετε μέσα από αυτήν , στην θρησκεία όταν κατάλαβε το κακό που έκανε και στο βωμό του συμφέροντος θυσίασε τον διδάσκαλό του κρεμάστηκε. Στη σημερινή εποχή τι θα κάνει; Θα ξεχάσει ότι είμαστε άνθρωποι και θα ζητήσει συγνώμη; Να υπενθυμίσω εδώ ότι μόνο ένας μπορεί να δώσει συγχώρεση και «άφεση αμαρτιών» και αυτός είναι ο δημιουργός μας ο ίδιος ο θεός. Μιλώντας με έναν Ιούδα μου είχε πει « τι θέλεις να κάνω να φτύσω τα μούτρα μου;» Μέσα από τις δυο ιστορίες αυτών των γυναικών και την δική μου συναναστροφή με έναν τέτοιον άνθρωπο νομίζω πως αυτό δεν είναι αρκετό. Διαπιστώνω όμως ότι κάθε Ιούδας μετά από την προδοσία «φτιάχνει την δική του σιωπή» η οποία είναι η «κόλαση» στην οποία θα ζει καθημερινά ξέρετε «ο προδομένος δεν ξεχνάει τον Ιούδα» αλλά και «ο Ιούδας δεν κερδίζει τα τριάντα αργύρια.» Άρα η τιμωρία του σημερινού Ιούδα είναι πολύ χειρότερη από ένα κρέμασμα και αντέχει στο χρόνο.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΤΡΑΤΗΣ: Στην τέχνη υπάρχουν μεταφυσικές δραστηριότητες, πριν δημιουργήσω προσεύχομαι στο θεό

.

Τυπικότατος στην ώρα του και με την θετική διάθεση και το μοναδικό στυλ που τον διακατέχει ο Γιάννης Στρατής μας μίλησε για την μέχρι τώρα πορεία του, τα μελλοντικά του σχέδια, για την τέχνη όπως την αντιλαμβάνεται ο ίδιος και για πολλά άλλα. Συνειδητοποιημένος και πάνω απ όλα προσγειωμένος , χωρίς το «τουπέ» του σταρ με τις πολλές διακρίσεις μας χάρισε ένα απίστευτο απόγευμα στο ιστορικό μέρος του Πειραιά το Πόρτο Λεόνε.

Ø  Θα ήθελα να μας πεις για την πρώτη σου δουλειά πότε πραγματοποιήθηκε ;                                                                                               Η πρώτη μου δουλειά που δεν ήταν δουλειά αλλά προσπάθεια ήταν το 1995 στο σπίτι μου του Παπάγου τότε.

Ø  Από τι εμπνευσμένος;                                                                  Εμπνευσμένος από τα έργα άλλων δημιουργών που είχα μέσα στο χώρο μου και την δύναμη της στιγμής, ότι τίποτα δεν είναι δικό μου είναι όλα της δύναμης της δημιουργίας. Αυτό τροφοδότησε την ανάγκη να δημιουργήσω κάτι δικό μου να πέσω στο πάτωμα έχοντας ένα χαρτόνι και κάτι τέμπερες.

Ø  Ήταν της στιγμής ή ήταν κάτι που ήθελες από μικρός να ακολουθήσεις και το είχες οραματιστεί;                                                                  Όχι ήταν κάτι της στιγμής. Μια στιγμή μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Δεν είχα σκεφτεί ότι θα γίνω ένας καλλιτέχνης που θα δίνω συνεντεύξεις. Υπήρχε η παιδεία από την οικογένεια μου αλλά η ζωγραφική απείχε πολύ από εμένα σαν παιδί. Αργότερα έγιναν κάποιες σπουδές στο γραμμικό και ελεύθερο σχέδιο αλλά μέχρι εκεί

Ø  Υπήρξε κάποιος από την οικογένεια που να είχε καλλιτεχνική φλέβα;       Απ ότι έχω μάθει λένε ότι υπάρχει γονίδιο, κάποιος μακρινός συγγενής από την οικογένεια της γιαγιάς μου από την πλευρά της μητέρας μου στην Κωνσταντινούπολη. Και ένας άλλος συγγενής από την πλευρά του πατέρα μου ονόματι Κωσταγιόλας ήταν ένας εξαίρετος γλύπτης

Ø  Το πρώτο έργο έγινε γνωστό στο κοινό το 1995 πως έγινε όλη η διαδικασία και μάλιστα τα έργα σου να είναι δίπλα σε έργα μεγάλων ζωγράφων όπως Picasso, Dali ;                                                              Eίναι μια περίεργη ιστορία. Υπήρχε μια συγκέντρωση στο σπίτι ενός φίλου μου ζωγράφου του Αλέξανδρου Παπακωνσταντίνου και την επομένη ήρθε στο σπίτι μου. Και βλέπει το έργο μου ρωτώντας μαι  «βρε Γιάννη μου ποιανού είναι αυτό;» Του απάντησα δικό μου και εκείνος μου είπε «είναι εκπληκτικό το θέλω.» Του το δώρισα λοιπόν

Ø  Και πως προέκυψε η συνεργασίας σου με την κυρία Χαρά Παπαθεοδώρου;                                                                                     Μετά από δεκαπέντε μέρες είχε πάλι μία συγκέντρωση ο φίλος μου ο Αλέξανδρους με διάφορα άτομα του χώρου. Και είχε αναρτημένο το έργο μου στο σαλόνι του. Ήμουν και εγώ παρόν στη συγκέντρωση και ήταν και η κυρία Παπαθεοδώρου, έρχεται σε κάποια στιγμή ο Αλέξανδρος και μου λέει « σε θέλει η κ. Παπαθεοδώρου για να εκθέσει το έργο σου.» Η απάντηση μου ήταν «ποιος κάνει πλάκα σε ποιόν; Έλα βρε Αλέξανδρε στο έδωσα τελείωσε.» Το έργο αυτό δεν ήταν το ξεκίνημα μου ούτε είχα μπει στη διαδικασία να το σκεφτώ ότι θα υπάρξει και επόμενο. Εκείνο το βράδυ η Χαρά Παπαθεοδώρου επέλεξε αυτό το έργο μου και το έκθεσε στο Πνευματικό Κέντρο Αθηνών μαζί με έργα μεγάλων ζωγράφων όπως Picasso Dali κ.τ.λ.

Ø  Σου έκανε προσωπικά εσένα νύξη η ίδια;                                                      Ναι ήρθε μου μίλησε μου είπε « νεαρέ μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα η δουλειά σου και θα ήθελα να μου δώσεις τη άδεια την περιλάβω στην έκθεσή μου με τίτλο μάσκες» Ένιωσε ότι την εκφράζει και φυσικά δέχτηκα ,να φανταστείς στην έκθεση δεν παραβρισκόμουν , δεν αισθανόμουν καλλιτέχνης.

Ø  Η κ. Παπαθεοδώρου είχε δηλώσει για το έργο σου : « μέσα από το έργο ο πόνος ξεπηδάει σαν μάσκα …Είναι γραφή αποκαλυπτική ένα είδος κάθαρσης και αποκαλύπτει αντί να κρύβει.»                                Από τη κριτική της άρχισα να σκέπτομαι το μετέπειτα . Στη συνέχεια είδα την αποδοχή του κόσμου τα δημοσιεύματα που το ένα διαδεχόταν το άλλο και έτσι είμαστε εδώ σήμερα.

Ø  Άρα έναυσμα ώστε να ακολουθήσεις την τότε τέχνη σου επαγγελματικά ήταν εκείνη η έκθεση;                                                                     Το έναυσμα θα έλεγα ότι υπήρχε, οι ασχολίες μου με την λογοτεχνία με την φωτογραφία, με το να παρακολουθώ εκθέσεις να βλέπω και να διαβάζω έργα, αυτό ήταν το έναυσμα. Η έκθεση εκείνη ήταν η αιτία.

Ø  Άρα υπήρχε η βάση απλά έπρεπε να βρεθεί το σωστό πρόσωπο ώστε να αναδείξει το ταλέντο;                                                                                Ναι και φυσικά υπήρχε, είχε αρχίσει το μάτι μου να εκπαιδεύεται. Βεβαίως στην τέχνη ποτέ δεν εκπαιδεύεσαι απλά εξελίσσεσαι , αλλά υπήρχε μία βάση.

Ø  Ζωγραφίζεις με τα δάχτυλα διότι πιστεύεις ότι μεταδίδεις την ενέργεια σου στο έργο σου;                                                                                    Ναι είναι φυσικό έρχεσαι σε άμεση επαφή .Όχι πως η επιμήκυνση ενός πινέλου αλλάζει κάτι, αλλά με τα δάχτυλα βγάζεις πιο εύκολα τον ψυχισμό σου. Το αποτέλεσμα της ψυχής μου ενδυναμώνεται. Η δύναμη όμως βγαίνει μέσα από την ψυχή.

 Ø  Τι θέλησες να κάνεις στη ζωή σου και τα κατάφερες;

Να αισθάνομαι καλά με τον εαυτό μου με οποιαδήποτε επιλογή μου. Και να μην επαναπαύομαι να αισθάνομαι ότι δεν έχω κάνει τίποτα. Αισθάνομαι ότι τίποτα δεν μου χαρίστηκε και δεν είμαι ο κυρίαρχος όλων μιλάω αναλόγως με τα θέλω μου.

Ø  Τα θέλω του τότε Γιάννη που άρχισε έχουν αλλάξει με τα σημερινά;

Έχουν αλλάξει πολλά και συγχρόνως τίποτα. Αν μπούμε στην διαδικασία του χωροχρόνου και φυσικά υπάρχει η εμπειρία.

Ø  Τι είναι τέχνη για τον Γιάννη Στρατή                                                         Πιστεύω ότι δεν είναι όλα τέχνη ,πέρα της τέχνης υπάρχει και η ζωή. Στην τέχνη υπάρχουν μεταφυσικές δραστηριότητες, πριν δημιουργήσω προσεύχομαι στο Θεό. Η τέχνη έρχεται μέσω της πίστης και τέχνη κάνει αυτός που δεν φοβάται να εκτεθεί, επίσης αυτός που συνδυάζει το συνειδητό με το ασυνείδητο.

Ø  Στην δήλωση της κ. Παπαθεοδώρου μου έκανε εντύπωση η φράση «είναι ένα είδος κάθαρσης που αποκαλύπτει αντί να κρύβει.» Ήταν ένα ξέσπασμα της μέχρι τότε ζωής σου ή μιας κατάστασης;                                                                                                   Ναι ήταν ένα ξέσπασμα της ψυχοσύνθεσής , του γίγνεσθαι μου.

Ø  Οπότε ήταν μία αποκάλυψη;

Βεβαίως το κάθε έργο είναι μία αποκάλυψη

Ø  Δεν υπάρχει όμως διαφορά αποκάλυψης με αποκάλυψης ότι τότε έγινε άθελα σου ενώ τώρα μπορεί να γίνει και εσκεμμένα είτε η αποκάλυψη ή η απόκρυψη και να αναδείξεις αυτό που θέλεις εσύ;   Δεν το νομίζω ότι υπάρχει απόκρυψη, καλλιτέχνης είναι αυτός που δεν φοβάται να εκτεθεί. Που μπορεί και εκτίθεται. Αυτός που μπορεί να βλέπει την πραγματικότητα διαφορετικά από τους υπόλοιπους.     

Ø  Βλέπεις την πραγματικότητα διαφορετικά;                                         Φυσικά κάθε στιγμή. Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που υπάρχει.

Ø  Μπορούν να υπάρξουν πολλές πραγματικότητες;                                       Ναι , για παράδειγμα βλέποντας ένα φοίνικα αυτός αλλάζει, αναπάσα στιγμή είναι ένας ζωντανός οργανισμός και δονείτε, όλη η φύση δονείτε και μέσα σε αυτές μπορεί να υπάρχουν και άλλες υποδονείσεις. Οπότε συνεχόμενα όλα αλλάζουν βεβαίως αυτό εξαρτάται να έχει την θέληση να το δει ο καθένας.

Ø  Σε δήλωσή σου είχες πει ότι δεν χρησιμοποιείς πινέλα για πιο λόγο;                                                                                                              Αυτό γινόταν κυρίως παλαιοτέρα όχι ότι δεν γίνεται και τώρα κάποιες φορές. Ήθελα να έχω μια άμεση επαφή με την επιφάνεια, ήταν σαν να ερωτοτροπούσα με αυτό που έκανα, αναζητούσα την αμεσότητα. Έχει αλλάξει τώρα η δουλειά μου η τεχνοτροπία της και ευτυχώς αυτό, γιατί μισώ την επανάληψη τόσο στην τέχνη όσο και στην ζωή. Με τα χρόνια επέρχεται και η γνώση, αν και ο χρόνος είναι σχετικός πάντα.

Ø  Εξήγησε το μου αυτό «ο χρόνος είναι σχετικός»

Για μένα δεν υπάρχει χρόνος πιστεύω ότι ζούμε σε ένα χρονικό άχρονο. Τι είναι ο χρόνος, είναι εφεύρημα του ανθρώπου. Η ζωή όπως είναι τώρα υπήρχε και χιλιάδες χρόνια πριν με την ίδια της εξέλιξη τη μέρα και τη νύχτα. Ο χρόνος δεν είναι θέλημα του Θεού αλλά του ανθρώπου.

Ø  Δεν συμφωνείς να θέτουμε τη ζωή μας σε χρονικά διαστήματα;

Όχι καλύτερα σε εποχές, που μέσα σε αυτές θέλουμε να αλλάξουμε ή να δώσουμε κάτι διαφορετικό.

Ø  Ποιο έργο σου έχει μείνει χαραγμένο για οποιοδήποτε λόγο;

Το κάθε έργο για μένα έχει την διαφορετικότητα του από το πρώτο μέχρι την ασπρόμαυρη σειρά που ετοιμάζω. Ανεξαρτήτως τεχνοτροπίας είτε με πινέλα είτε με δάχτυλα, το καθένα έχει μια ιδιαιτερότητα. Τώρα αν μπω στη διαδικασία να θυμηθώ κάποια ένα από τα έργα μου είναι η «Οικουμενική θλίψη... Αποτέλεσμα της Παγκοσμιοποίησης», «ο  κόκκινος θρύλος Του Πόρτο Λεόνε», «η Προφητεία» και το τελευταίο για μένα το «DaDarsa» το οποίο αλλάζει την γραφή μου.

Ø  Επανειλημμένα έχουμε χρησιμοποιήσει την έκφραση μεταφυσική δραστηριότητα τι είναι για εσένα μεταφυσικό;

Το αίσθημα της σύλληψης ήταν για εμένα μεταφυσική δραστηριότητα. Μεταφυσικό θεωρείτε κάτι που δεν μπορούν να το εξηγήσουν οι επιστήμονες. Όταν λοιπόν βγαίνει κάτι από εμένα που δεν μπορώ να το επαναλάβω τότε αυτό είναι μεταφυσικό. Το να μην μπορώ σαν δημιουργός να επαναλάβω κάτι που συνέβει για εμένα αυτόματα είναι μεταφυσικό. Όπως αυτό που πιστεύω και λαμβάνω το φως του.

Ø  Τι είναι αυτό που πιστεύεις και λαμβάνεις το φως του;

Να διασπάμε και να συνενώνετε όλη η εσωτερική μου διάθεση με το σύμπαν. Ο άνθρωπος είναι ένα μόριο του σύμπαντος άψογα δομημένο.

Ø  Η τέχνη είναι δύναμη;

Ναι από μόνη της η τέχνη είναι δύναμη, είναι η δική μας δύναμη . Δηλαδή να βρούμε τον τρόπο να την εξωτερικεύουμε. Αυτό δεν υπάρχει κάποια σχολή να το διδάξει ,είναι ή το χεις ή δεν το χεις. Χωρίς όμως να σημαίνει ότι όποιος κάνει τέχνη κάνει και δυνατή τέχνη.

 Ø  Η τέχνη έχει μία δόση ανασφάλειας ίσως για το αν γίνει αποδεκτή;

Όχι για το αν γίνει αποδεκτή. Μ ενδιαφέρει η δύναμη στην τέχνη και όχι να είναι εναρμονισμένη, να είναι δυνατή να αντέξει στο χρόνο. Κάτι που όλο ένα που θα το βλέπουμε θα το ανακαλύπτουμε. Δεν μου αρέσει η έκφραση ωραίο έργο και μένουμε εκεί το Α και το Ω στην τέχνη είναι η αρμονία και η πρωτοτυπία.

Ø   Θα ήθελα να μου μιλήσεις και να μου αναλύσεις το έργο που κρατάω στα χέρια μου.

Είναι ο κόκκινος θρύλος του Πόρτο Λεόνε. Ο τίτλος δόθηκε  αφού είχα ολοκληρώσει το έργο μέχρι εκεί που μπορούσα. Όταν είδα αυτό που μπόρεσα είδα ότι ταυτίζεται απόλυτα με την ιστορία του τόπου μου του Πειραιά.  Και ο θρύλος από τον οποίο πήρε το όνομα το έργο οφείλεται από το μνημείο του λιονταριού το οποίο το αυθεντικό είναι στη Ιταλία και αντικαταστήθηκε με αυτό εδώ. Η εργασία για το συγκεκριμένο έγινε κατακαλόκαιρο στην ταράτσα του σπιτιού μου ζωγραφίζοντας σ ένα μεγάλο ξύλο. Και τώρα βρίσκεται στην Τράπεζα Πειραιώς

Ø  Γιατί ένας άνθρωπος που έχει δεχτεί πολλές διακρίσεις που τα έργα του είναι γνωστά σε Ελλάδα και εξωτερικό και έχει μια διεθνή καριέρα γιατί επέλεξε να ζει στην Ελλάδα;

Το 2006 μου έγινε πρόταση να ζήσω στο εξωτερικό αλλά οι συγκυρίες ήταν έτσι ώστε δεν επέλεξα να πάω στη Ν.Υ. Ανεξαρτήτως όμως είναι επιλογή μου να μείνω στη Ελλάδα, την λατρεύω και δεν θέλω να φύγω ειδικά τώρα την ύστατη ώρα που περνάει τόσες δυσκολίες. Προτάσεις υπάρχουν δεν θέλω να οριοθετήσω αν θα είμαι εδώ αύριο ή στο εξωτερικό

Ø  Λένε ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της ή ότι οι καλλιτέχνες της δεν μπορούν να ξετυλίξουν όλο του το ταλέντο ενώ στο εξωτερικό είναι πιο εύκολο.

Σίγουρα αλλά χρωστάω ευγνωμοσύνη στον κόσμο, δεν θέλω να είμαι μίζερος με τον τόπο μου και αρνητικός με την Ελλάδα θα είναι και η Ελλάδα με μένα. Δεν πιστεύω ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. Τώρα αν δεν έχουμε την παιδία, τους συλλόγους την κρατική πρόνοια τόσο δυνατά όσο άλλα κράτη να αγκαλιάζει και να υποστηρίζει τους καλλιτέχνες της σ αυτό το κομμάτι έχουμε μείνει λίγο πίσω ίσως στο μέλλον να γίνει κάτι. Μη τα ρίχνουμε όλα στην Ελλάδα ας δούμε τους πρεσβευτές της και να μην κάνουμε τα ίδια λάθη.

Ø  Φταίμε και εμείς βολευτήκαμε;

Αυτούς που βρίζει ο κόσμος που φωνάζει ποιος τους έβγαλε, οπότε ας έχουμε αυτογνωσία και ας κάνουμε την κριτική μας και ας μην ξεγελαστούμε ξανά σε διο τρία χρόνια και ξανακάνουμε τα ίδια πράγματα. Πάρε μια απόφαση σαν Έλληνας τι σε αντιπροσωπεύει. Άρα μην λιθοβολούμε όλοι την Ελλάδα εμείς δώσαμε τα φώτα όλα τα ιατρικά βιβλία είναι βασισμένα σε ελληνικά κείμενα μας χρωστάνε δεν   χρωστάμε                                                                                         Πιστεύεις ότι το λάθος στην Ελλάδα είναι ότι εύκολα ονομάζουμε κάποιον καλλιτέχνη χωρίς ουσιαστικά να εξετάσουμε αν είναι;

Καλλιτέχνης είναι και ερευνητής θέλει και πρωτοπορία παράδειγμα άλλο τραγουδοποιός άλλο καλλιτέχνης. Καλλιτέχνης είναι αυτός που δημιουργεί και μέσα από το δημιούργημα του θέλει να βγάλει ένα μήνυμα. Στην Ελλάδα έχουμε αξιόλογους καλλιτέχνες, ας κοιτάξει το κράτος να προωθήσει τους καλλιτέχνες, τον πολιτισμό του τον τουρισμό του.

Ø  Έχεις ως πρότυπο ή να θέλεις να φτάσεις κάποιο ζωγράφο;

Όχι θέλω να φτάσω εμένα στην εξέλιξη του. Ναι συναδέλφων δουλειές μου αρέσουν όπως του Τσαρούχη, του Παρθένη, του Μπουζιάνη. Καιρός όμως να βγούνε και νέοι.

Ø  Κράτησα την φράση που είπες «δίνω στα έργα μέχρι εκεί που μπορώ.» Υπάρχουν έργα που τα έχεις παραδώσει σε εκθέσεις πινακοθήκες ή οπουδήποτε αλλού που  τώρα που τα βλέπεις λες ότι μπορούσες να δώσεις κι άλλο;                                                                    Βέβαια και το πιστεύω. Ένα έργο δεν τελειώνει ποτέ είναι σαν την ζωή όλο θέλει. Το σταματάω δεν το ολοκληρώνω μέχρι εκεί που θέλω. Κρίνω πολύ αυστηρά τον εαυτό μου. Βλέπω το δημιούργημα μου σαν θεατής όχι σαν δημιουργός. Και πιστέψτε με ότι με λίγα έργα μου έχω αισθανθεί ικανοποιημένος, χωρίς να εννοώ ότι είμαι ασφαλής. Απλά η τέχνη δεν τελειώνει.

Έχεις ασχοληθεί με τη λογοτεχνία και την ποίηση τι ακριβώς έχεις κάνει;                                                                                                                  Έγραφα στίχους, ποιήματα, μουσική για εμένα είχα ασχοληθεί με τη φωτογραφία αλλά αυτά είναι κομμάτια του εαυτού μου. Έδινα την ενέργεια μου.

Ø  Υπάρχουν όλες αυτές οι δημιουργίες ίσως κάποιες ποιητικές συλλογές;

Υπάρχουν αλλά όχι σε ποιητικές συλλογές, δεν έχω σκοπό προς ώρας να εκδοθεί κάτι. Το ένα παίρνει ενέργεια από το άλλο και αποδυναμώνετε και εμένα αυτή τη  στιγμή με κερδίζει ο χρωστήρας.

Ø  Δεν αποκλείεται όμως το ενδεχόμενο να εκδόσεις ένα λογοτεχνικό βιβλίο ή μια ποιητική συλλογή;

Όχι στη ζωή τίποτα δεν αποκλείεται.

Ø  Έχεις λάβει δημοσιότητα λένε μερικοί πως είναι δίκοπο μαχαίρι έχεις λάβει και την θετική και την αρνητική δημοσιότητα;

Όχι δεν έχω εισπράξει κάποιος να με κατακρίνει, να με κρίνει αυστηρά. Αποσπασματικά μπορεί να ακουστεί κάτι αρνητικό ανάξιο σημασίας. Κρατάω τον θαυμασμό του κόσμου και τις απόψεις των τεχνοκριτικών

Ø  Ο Γιάννης στην προσωπική του ζωή;

Έχω μια κόρη δεκαεφτά χρονών χαρισματικό παιδί. Γενικότερα η καθημερινότητα μου αλλάζει, πριν λίγους μήνες δεν είχα face book. Τώρα έχω και είμαι εκεί ασχολούμαι με  χαρά μου με όλον αυτόν τον κόσμο που επικοινωνεί μαζί μου. Είμαι σε επαφές με εξωτερικό και Ελλάδα ζωγραφίζω και ασχολούμαι και με το κόσμημα. Και ο λιγοστός χρόνος ελεύθερος με τους λιγοστούς φίλους μου.

Ø  Θέλει η κόρη σου να ασχοληθεί με την τέχνη σαν τον πατέρα της, εσύ τι θα έκανες θα την παρότρυνες ή θα την απέτρεπες;

Δεν έχει δώσει μέχρι τώρα δείγματα ότι θέλει να ασχοληθεί με την τέχνη. Έχει ένα έντονο συναίσθημα αλλά όχι δεν έχει  αποφασίσει. Μην ξεχνάμε ότι και εγώ μεγαλύτερος αποφάσισα με τι ήθελα να ασχοληθώ. Αν θέλει να κάνει κάτι μεγάλη μου χαρά δεν θα την αποτρέψω.

Ø  Οι επαγγελματικές σου ασχολίες ή βήματα αυτό το χρονικό διάστημα και μελλοντικά;

Ασχολούμαι με την ζωγραφική . Επόμενή μου δουλειά το DaDarsa. Τo οποίο διαφοροποιείται από τις προηγούμενες δουλειές μου. Τα ταμπλό και οι εκτάσεις τους που έχω να καλύψω είναι μεγαλύτερες, θέλει περισσότερο χρόνο και είναι μια στροφή καλή για μένα διότι απαιτεί μια πειθαρχία την οποία εγώ δεν την είχα. Και ως πειθαρχημένο έργο θα βγει μια αναρχία άλλο ένα οξύμωρο. Επίσης είμαι σε συζητήσεις με εκθέσεις του εξωτερικού και στην Ελλάδα σε εκθέσεις από το νέο έτος. Φυσικά δείγμα αυτής της δουλειάς έχω αναρτήσει και στο face book.

  

…ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Το ποιο αρχαίο πλάσμα στον κόσμο, η ύπαρξη του μετράει αιώνες. Υπάρχει και είναι ο άνθρωπος, δείχνει μεγάλη εξέλιξη με την πάροδο του χρόνου. Μερικές φορές εξωτερικά είναι σαν να μένει αναλλοίωτος στον χρόνο, σαν να μην τον αγγίζει. Η επιστήμη έχει κάνει έρευνες και έχουν καρποφορήσει αναλύοντας το DNA και το RNA ανακαλύπτοντας νέα κύτταρα νέες στοιβάδες και άλλους πολλούς επιστημονικούς όρους. Ξέφυγε όμως κάτι από τους επιστήμονες η ορολογία της λέξης άνθρωπος αναφερόμαστε στον λατινικό όρο homo sapiens ( ο σοφός άνθρωπος).  Στην συνέχεια μας αποκαλύπτετε ότι ούτε το είδος αυτό κάθε αυτό είναι ατόφιο και μας παραπέμπει στον δεύτερο ανθρώπινο είδος και εφικτά σωζόμενο το homo sapiens sapiens που ανήκει στα είδη των ανθρωποειδών και της υπεροικογένειας  των μεγάλων πιθήκων. Και το ερώτημα μου είναι μήπως έχουμε μείνει στους πιθήκους; Πως θέλουμε και απαιτούμε να έχουμε το αξίωμα να λεγόμαστε άνθρωποι; Μια ολότητα ένας άνθρωπος χρειάζεται σώμα για να φιλοξενηθεί αλλά χρειάζεται και ψυχή, μήπως το δεύτερο σκέλος στο δρόμο το χάσαμε; Ψυχή και φυσικά έχουμε όλοι με την έννοια ότι είμαστε ζωντανοί, το θέμα όμως είναι η χρήση της και ο σκοπός της. Ποιος ο σκοπός της ψυχής αν δεν  την χρησιμοποιείς και πως λέγεσαι άνθρωπος αν μέσα από εκείνη δεν βιώνεις αισθήματα και συναισθήματα αληθή. Το έναυσμα του θέματος προέκυψε από μια συζήτηση που έτυχε να είμαι παρόν και αναρτιόντουσαν πως γίνεται να υπάρχει στον κόσμο τόση απάθεια, κακία, ρατσισμός, να δηλώνεται μένος μεταξύ ενός είδους. Και όντως είναι αφύσικο, για τα ζώα λέμε φράσεις και πολλές φορές παρομοιάζουμε και ανθρώπους μαζί τους έτσι όμως δεν κάνουν. Πως είμαστε και πως μπορούμε να μας εκφράσουμε οι ίδιοι, σκληροί δεν νομίζω είναι λίγο. Το πρώτο που μου έρχεται είναι άψυχοι, στρατιωτάκια από ύλη φτιαγμένα που και η ζωή τους σε ύλη είναι βασισμένη. Απαθής και αδρανής αφήνουμε ώρες, μέρες, μήνες , ακόμα και λεπτά να πηγαίνουν χαμένα. Μάλλον η πολύ ανάλυση του ανθρώπου έγινε σε λάθος προσανατολισμό ή καλύτερα ας πούμε ξέχασαν και κάποιον άλλον. Ποιος ξέρει όμως σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποια άλλη ζωή και κάτω υπό άλλες συνθήκες να καταφέρουμε να λεγόμαστε άνθρωποι…

Η ΣΩΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Πότε λαμβάνεις μια σωστή απόφαση και πάνω σε τι; Τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί της ζωής μας που ακόμα και τι θα φάμε μετριέται ως σωστή απόφαση. Πως κάνεις το πρώτο βήμα όταν βλέπεις τα δύσκολα προς τα μπροστά και όχι πίσω; Λένε πως για να μάθεις σε μια νίκη πρέπει να μείνεις για να την απολάβεις, αλλά αν αντί για μια νίκη λάβεις μια ισχυρή ήττα τότε τι κάνεις, τι φταίει, η λάθος απόφαση ,η ακατάλληλη στιγμή που την έλαβες τι; Και εδώ γυρίζουμε σε ένα φαύλο κύκλο που σε βάζει σε μια διαδικασία λήψης απαντήσεων  από τον ίδιο σου τον εαυτό, μένω ή φεύγω; Αν μείνει πολλά και μεγάλα τα ρίσκα. Πρέπει να ξέρεις τα όρια σου και να υπολογίζεις που τα ξεπερνάς, μην περιμένεις όμως να το πάθεις προνόησε. Μένω και γεύομαι όλα τα καλά και τα κακά με κάθε κέρδος ή ζημία ή φεύγω και απλά δεν μαθαίνω το τέλος σε μια ιστορία που την αφήνω στην μέση. Αν κάτι σπάσει δεν κολλάει, αν μια κατάσταση ξεφύγει , γίνει ανιαρή τότε δεν μπορεί να γίνει ίδια όπως αρχικά. Πάλι αν κάτι μένει μισό ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί μια ζωή θα υπάρχει και θα υποβόσκει μια απορία. Οπότε πιο είναι το συμπέρασμα θα πάω και ας μου βγει και σε κακό; Κάπου εδώ ο καθένας μας αποφασίζει μόνος αλλά σε ότι και αν αποφασίσει να θυμάται ότι το θέμα δεν είναι μια νίκη αλλά μια άξια προσπάθεια, σημασία δεν έχει πάντα ο προορισμός αλλά και η διαδρομή.