…ΚΑΙ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ…

Το ποιο αρχαίο πλάσμα στον κόσμο, η ύπαρξη του μετράει αιώνες. Υπάρχει και είναι ο άνθρωπος, δείχνει μεγάλη εξέλιξη με την πάροδο του χρόνου. Μερικές φορές εξωτερικά είναι σαν να μένει αναλλοίωτος στον χρόνο, σαν να μην τον αγγίζει. Η επιστήμη έχει κάνει έρευνες και έχουν καρποφορήσει αναλύοντας το DNA και το RNA ανακαλύπτοντας νέα κύτταρα νέες στοιβάδες και άλλους πολλούς επιστημονικούς όρους. Ξέφυγε όμως κάτι από τους επιστήμονες η ορολογία της λέξης άνθρωπος αναφερόμαστε στον λατινικό όρο homo sapiens ( ο σοφός άνθρωπος).  Στην συνέχεια μας αποκαλύπτετε ότι ούτε το είδος αυτό κάθε αυτό είναι ατόφιο και μας παραπέμπει στον δεύτερο ανθρώπινο είδος και εφικτά σωζόμενο το homo sapiens sapiens που ανήκει στα είδη των ανθρωποειδών και της υπεροικογένειας  των μεγάλων πιθήκων. Και το ερώτημα μου είναι μήπως έχουμε μείνει στους πιθήκους; Πως θέλουμε και απαιτούμε να έχουμε το αξίωμα να λεγόμαστε άνθρωποι; Μια ολότητα ένας άνθρωπος χρειάζεται σώμα για να φιλοξενηθεί αλλά χρειάζεται και ψυχή, μήπως το δεύτερο σκέλος στο δρόμο το χάσαμε; Ψυχή και φυσικά έχουμε όλοι με την έννοια ότι είμαστε ζωντανοί, το θέμα όμως είναι η χρήση της και ο σκοπός της. Ποιος ο σκοπός της ψυχής αν δεν  την χρησιμοποιείς και πως λέγεσαι άνθρωπος αν μέσα από εκείνη δεν βιώνεις αισθήματα και συναισθήματα αληθή. Το έναυσμα του θέματος προέκυψε από μια συζήτηση που έτυχε να είμαι παρόν και αναρτιόντουσαν πως γίνεται να υπάρχει στον κόσμο τόση απάθεια, κακία, ρατσισμός, να δηλώνεται μένος μεταξύ ενός είδους. Και όντως είναι αφύσικο, για τα ζώα λέμε φράσεις και πολλές φορές παρομοιάζουμε και ανθρώπους μαζί τους έτσι όμως δεν κάνουν. Πως είμαστε και πως μπορούμε να μας εκφράσουμε οι ίδιοι, σκληροί δεν νομίζω είναι λίγο. Το πρώτο που μου έρχεται είναι άψυχοι, στρατιωτάκια από ύλη φτιαγμένα που και η ζωή τους σε ύλη είναι βασισμένη. Απαθής και αδρανής αφήνουμε ώρες, μέρες, μήνες , ακόμα και λεπτά να πηγαίνουν χαμένα. Μάλλον η πολύ ανάλυση του ανθρώπου έγινε σε λάθος προσανατολισμό ή καλύτερα ας πούμε ξέχασαν και κάποιον άλλον. Ποιος ξέρει όμως σε κάποια άλλη διάσταση, σε κάποια άλλη ζωή και κάτω υπό άλλες συνθήκες να καταφέρουμε να λεγόμαστε άνθρωποι…

Η ΣΩΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

Πότε λαμβάνεις μια σωστή απόφαση και πάνω σε τι; Τόσο γρήγοροι οι ρυθμοί της ζωής μας που ακόμα και τι θα φάμε μετριέται ως σωστή απόφαση. Πως κάνεις το πρώτο βήμα όταν βλέπεις τα δύσκολα προς τα μπροστά και όχι πίσω; Λένε πως για να μάθεις σε μια νίκη πρέπει να μείνεις για να την απολάβεις, αλλά αν αντί για μια νίκη λάβεις μια ισχυρή ήττα τότε τι κάνεις, τι φταίει, η λάθος απόφαση ,η ακατάλληλη στιγμή που την έλαβες τι; Και εδώ γυρίζουμε σε ένα φαύλο κύκλο που σε βάζει σε μια διαδικασία λήψης απαντήσεων  από τον ίδιο σου τον εαυτό, μένω ή φεύγω; Αν μείνει πολλά και μεγάλα τα ρίσκα. Πρέπει να ξέρεις τα όρια σου και να υπολογίζεις που τα ξεπερνάς, μην περιμένεις όμως να το πάθεις προνόησε. Μένω και γεύομαι όλα τα καλά και τα κακά με κάθε κέρδος ή ζημία ή φεύγω και απλά δεν μαθαίνω το τέλος σε μια ιστορία που την αφήνω στην μέση. Αν κάτι σπάσει δεν κολλάει, αν μια κατάσταση ξεφύγει , γίνει ανιαρή τότε δεν μπορεί να γίνει ίδια όπως αρχικά. Πάλι αν κάτι μένει μισό ποτέ δεν θα ολοκληρωθεί μια ζωή θα υπάρχει και θα υποβόσκει μια απορία. Οπότε πιο είναι το συμπέρασμα θα πάω και ας μου βγει και σε κακό; Κάπου εδώ ο καθένας μας αποφασίζει μόνος αλλά σε ότι και αν αποφασίσει να θυμάται ότι το θέμα δεν είναι μια νίκη αλλά μια άξια προσπάθεια, σημασία δεν έχει πάντα ο προορισμός αλλά και η διαδρομή.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΤΣΙΡΟΣ : zήτησα συνειδητά από την αυτοδιοίκηση να είμαι ανεξάρτητος κομμάτων…

Πήγαμε να δούμε, είμαστε συνειδητοποιημένοι και δεν θέλουμε να μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μάτια μας. Βρεθήκαμε και εμείς στο Δημαρχείο Γαλατσίου χωρίς να μας περιμένουν για να δούμε τι έχει υλοποιηθεί από όσα μας έχουν πει, τι θα κάνουν ακόμα και μια γενικότερη ματιά για τα πολιτικά. Με καθαρό βλέμμα που στοχεύει μέσα στα μάτια ο Κυριάκος Τσίρος Δήμαρχος Γαλατσίου μας τα είπε όλα.

-       Πως αισθάνεστε που επανεκλεγήκατε για δεύτερη φορά και με μεγάλο ποσοστό;                                                                          Αισθάνομαι πως δικαιώθηκα από τους πολίτες του Γαλατσίου, είναι τιμή μου και τους ευχαριστώ πάρα πολύ.

-       Τι σκέφτεστε να κάνετε ως αρχικό στόχο για αυτή την τετραετία;                                            Θα δώσουμε βάρος στον οικονομικό τομέα που εκεί αντιμετωπίζουμε, όλοι μας τη μεγάλη δυσκολία. Θα πάρουμε τα απαραίτητα μέτρα ώστε να υπάρχει μια καλή κοινωνική αντιμετώπιση. Επίσης θα αρχίσουμε έργα στο Καμίνι, θα δημιουργήσουμε και άλλες πλατειές και αναδασώσεις.

-       Την προηγούμενη τετραετία είχατε κατέβει στις εκλογές με κάποιον πολιτικό σύνδεσμο ενώ φέτος όχι για ποιο λόγο;                                                    

Την προηγούμενη τετραετία με είχε στηρίξει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και ένα ποσοστό του Π.ΑΣ.Ο.Κ. Αυτή την τετραετία με στήριξε και η Ν.Δ και το Π.Α.Σ.Ο.Κ αλλά και πολλοί πολίτες.

-       Συνέβη κάτι και ανεβήκατε στις ως ανεξάρτητος;

Όχι δεν συνέβη κάτι απλά ζήτησα συνειδητά  από την αυτοδιοίκηση να είμαι ανεξάρτητος κομμάτων, δεν είδα κάτι που να μην μου άρεσε.

-       Οικονομική κρίση πως βλέπετε την εικόνα της χώρας πως θα ξεφύγει από όλο αυτό;

Όλα είναι δύσκολα, το πιο δύσκολο είναι η ανεργία και είναι κάτι που δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Προσπαθούμε με κονδύλια και με προγράμματα.

-       Αληθεύει ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε ξεπεράσει την κρίση χωρίς να μπει στον μηχανισμό;

Αν και οικονομολόγος δεν είμαι, είδα μέσα το μνημόνιο ορισμένα έπρεπε να γίνουν.  Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Από εκεί και πέρα ας τα βρουν οι πολιτικοί .

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο «ΤΥΠΑΤΟΣ»;

Ποιο είναι αυτό το άτομο που ονομάζουμε «τυπάτο»; Τι έχει περίεργο στυλ , ανέμελο ή χαρούμενο χαρακτήρα; Μήπως μιλάει ωραία, ντύνεται αρωματίζεται, κουστουμαρίζεται αν είναι άντρας και βάφεται έντονα και προκλητικά αν  είναι γυναίκα; Και τότε βλέπεις σωρηδόν τα θύματα, τους θαυμαστές- στριες και σκέφτεσαι, που να με κοιτάξει εμένα, αχ μια νύχτα μαζί του –της και τίποτα άλλο. Και κοίτα πως το σύμπαν είναι από τις λίγες φορές που συνωμοτεί υπέρ σου και αρχίζουν όλα τα όνειρα ένα – ένα να ξετυλίγονται σαν κουβάρι. Βγαίνεις , έχεις ετοιμαστεί τέλεια, η καρδιά σου χτυπά σαν ταμπούρλο, τι εντύπωση θα κάνω, πως θα με δει , θα του –της αρέσω; Και εκεί που αρχίζει η μοιραία συνάντηση αισθάνεσαι ότι κάτι δεν πάει καλά, κάτι είναι περίεργο, κάτι που δεν το είχες φανταστεί, και το όνειρο κάπου εκεί αρχίζει και ξεφτίζει. Ο τύπος ή τύπισσα που είχες σαν θεό, ως είδωλο δεν είναι αυτό που ήθελες αλλά είναι ένας απλός άνθρωπος , με ελαττώματα και προτερήματα. Το λάθος που κάνουν όλοι  παίρνουν την πρωτοβουλία να αλλάξουν ότι δεν τους κάνει απλά για να έχουν ένα λάφυρο  αφού απομυθοποιήσουν  αυτό που δεν είναι όπως το είχαν φανταστεί . Και εδώ τίθεται το θέμα ρωτήσαμε τον συγκεκριμένο άνθρωπο αν θέλει να αλλάξει; Τον ρωτήσαμε αν το στυλακι που έχει δεν το πλασάρει, δεν το πουλάει αλλά αυτό είναι και δεν θέλει να το αλλάξει; Όχι μάθαμε στη ζωή μας να τα θέλουμε όλα δικά μας : σπίτια, μαγαζιά, ρούχα, ακόμα και ανθρώπους, που να τους καθορίζουμε την ζωή και να τους κάνουμε κούκλες ρομπότ μας. Φτάνει πια αυτό το δικαίωμα δεν το έχει κανένας μας, είμαστε ξεχωριστοί, άλλοι αποδεχτοί άλλοι όχι αλλά αυτοί είμαστε.

ΓΑΜΟΣ

Γάμος μια λέξη δύσκολη για όλες τις χρονικές περιπτώσεις, για όλες τις κοινωνίες και τις κοινωνικές τάξεις. Κάποτε κοίταζε ένας νεαρός μια νέα και την άλλη μέρα λογοδοτούσε στα αδέλφια της μήπως και την αποπλάνηση αν ήταν ανήλικη ή να την παραπλάνηση ως ανίσχυρο φύλλο ( η κοπέλα) . Στη συνέχεια έγιναν λίγο ( με προσοχή είπα λίγο) κόσμια τα θέματα με πιο λεπτούς χειρισμούς, τότε οι νέοι βγαίνανε για καμία πορτοκαλάδα, για γλυκό σε ζαχαροπλαστείο και στην συνέχεια πάλι λόγο και τέλος πάλι γάμος. Μας φοβίσανε από μικρά, συνέχεια στο μη , στη στέρηση. Τότε θέλανε αναλλοίωτη την παρθενιά όπως λένε να μην έχει αγγίξει την γυναίκα κανένας. Υπήρχε και το έθιμο με το άσπρο σεντόνι για επαλήθευση, πόσοι φόνοι είχαν γίνει… Πέρασαν τα χρόνια και τώρα που πια δεν υπάρχουν τόσες απαγορεύσεις,  εμείς κάνουμε το εντελώς αντίθετο, έχουμε περάσει σε ένα αντίπαλο στρατόπεδο που στην ουσία μας δημιουργεί περισσότερα κακά χωρίς να τα αντιληφθούμε. Ωραία πρώτα είχαμε το δίλλημα να αγγίξω την κοπέλα που θέλω ή όχι και εκείνη το ίδιο αναρωτιόταν να του δοθώ ή είναι νωρίς. Τώρα όχι δίλλημα δεν υπάρχει κάνουμε έρωτα με όποιον-οια  βρούμε, σε όποιο μέρος και αν είναι χωρίς να γνωρίζουμε ούτε ένα όνομα. Ποτέ δεν ήμουν η ιεροκήρυκας αλλά είναι αμαρτία να κάνεις χωρίς να το νιώθεις, διότι έβαλες ένα στοίχημα ή είχες πιει. Ακούγετε απλό αλλά δεν είναι ας σκεφτούμε όλοι μαζί τις επιπτώσεις :αρρώστιες που κανένας δεν ξέρει την εξέλιξη του μύκητες, κονδυλώματα ,σύφιλη, βλεννόρροια και αυτά είναι ελάχιστα από όσα εγκυκλοπαιδικά μπορούμε να βρούμε. Στη συνέχεια ένα παιδί, αν τύχει τι γίνετε σίγουρα δεν το βρήκες στο πρακτορείο και εκεί αρχίζει η γκρίνια δεν το θέλω αυτό το παιδί, το θέλω. Αν με το καλό γεννηθεί θα έχει δύο γονείς που το μόνο που θα κάνουν θα είναι έναν εικονικό γάμο και με τον τρόπο τους θα θυμίζουν στο παιδί τους ότι ήταν το λάθος μια βραδιάς. Αυτό θέλουμε να ζήσουμε σε μια συμβατική καθημερινότητα μόνο και μόνο να είμαστε σίγουροι. Χωρίς αγάπη, πάθος , ζεστασιά. Όχι δεν θέλουμε την σιγουριά αναζητάμε την ευτυχία, αν μπορούμε να δώσουμε μια συμβουλή είναι προφυλάξεις και κάτι άλλο όχι στις αμβλώσεις. Αλλά το θέμα δεν είναι τόσο απλό και δεν θα σταματήσει πόσο κάνουν ένα γάμος για κέρδος, είτε είναι χρηματικό δόξα ,φήμη. Πόσο έχουμε μπερδέψει την έννοια του γάμου ή μάλλον πόσο έχουμε μπερδέψει το γάμο σαν θρησκευτική, ευλαβική τελετή, με το θεαθήναι με την εκκλησία και με όλο το πανηγύρι. Και για μια ώρα φως τόσα χρόνια σκοτάδι, σκεφτείτε το και εσείς δεν αξίζει να έχεις δίπλα σου κάποιον που τον αγαπάς μόνο σαν άνθρωπο, έτσι αγαπάω όλη την γειτονιά μου.

ΟΤΑΝ ΟΙ ΔΥΟ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΕΝΑΣ.

Πόσο εφικτό είναι «οι δύο να γίνονται ένας», μικροί σε παραμύθια μας περιγράφανε τον τέλειο έρωτα, που παρόλα τα εμπόδια των κακών αυτός επιζούσε. Στη συνέχεια το ζευγάρι τρελά ερωτευμένο, έφτανε στα σκαλιά της εκκλησίας πανευτυχή .Και εκεί αρχίζουν όλα ο θεός «ευλόγησε σάρκα μίαν», αν όμως αυτή η σάρκα δεν καταλήξει να είναι μια αλλά δύο και να ξεσκίζονται. Τότε κάπου έγινε λάθος, αλλά που , στο ότι ερωτευόμαστε εύκολα και δεν καταλαβαίνουμε την διαφορά αγάπης – ερώτα . Μια αγάπη σε φτάνει σε ένα γάμο ένας έρωτας όχι τόσο. Φταίμε εμείς που μέρα με την μέρα αλλάζουμε, γινόμαστε απόμακροι, περίεργοι ,αλαζόνες. Άρα τίθεται το ερώτημα γίνονται ολοκληρωτικά οι δύο ένας ,δίνουμε στον σύντροφο μας σώμα και ψυχή ή μένουμε στο πρώτο σφυρίζοντας αδιάφορα και θεωρώντας πως είναι σωστό. Κάποιοι,  λένε αυτό διαθέτω αυτό μπορώ να δώσω, δεν θα διαφωνήσω μαζί τους και δεν θέλω να το πουν σε μια περίφημη φάση της ζωής τους. Αλλά όταν θα θέλουν ένα χέρι ανάγκης δίπλα τους , ένα χάδι μια συμβουλή, ένα τηλέφωνο σε ένα νοσοκομείο όταν πονάς ανυπόφορα και τότε δεν είναι κανένας δίπλα σου. Δεν ξέρω τελικά αν γίνεσαι μια σάρκα μέσα από ένα γάμο, ξέρω ότι γίνεσαι ο ίδιος σου εαυτός μέσα από συναισθήματα ,ακόμα και αν δεν είναι αμοιβαία.

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΕΙΣ Σ ΑΓΑΠΩ.

Ποιος μπορεί να ξέρει τι σημαίνει αυτή άγια λέξη, ποιος μπορεί να την κρίνει ή να την επικρίνει. Και όμως μπορεί, έχει κάθε δικαίωμα να την κρίνει αυτός που την έχει ακούσει χιλιάδες φορές ψέματα. Στο ερώτημα πιο σ αγαπώ είναι ψέμα, δύσκολη η απάντηση αλλά όχι ακατόρθωτη. Ψεύτικο είναι εκείνο που έχεις τον άλλον μέσα στην αγκαλιά σου να λιώνει από έρωτα, πόθο και εσύ με ένα τόσο εύκολο τρόπο θυσιάζεις μια τόσο ιερή λέξη στο βωμό της ηδονής. Πιο είναι για εσάς το σ αγαπώ να συνευρίσκεστε με κάποιο άτομο του λέμε και ένα  σ αγαπώ να περάσει η ώρα και ένα δεύτερο και μετά άντε γεια. Σε ανθρώπινη μορφή και έκφραση πως λέγεται όλο αυτό, κοροϊδία, ψευτιά, εξυπνάδα. Όχι όλο αυτό είναι απάνθρωπο, την στιγμή που εσύ το ξεστομίζεις ένας άνθρωπός καλός ή κακός συνδυάζει τη ζωή του μαζί σου. Στη συνέχεια λένε μα ζήτησα συγνώμη, ε και να την κάνει χαρτομάντιλο να σκουπίζει τα δάκρια του-της ή να σε θεωρήσει ήρωα και να σου απονέμει τα εύσημα. Στη «δεν ήθελα λες μετανιώνω ήταν της στιγμής, και στην τελική δεν είμαστε παντρεμένοι». Ξέρεις τι είπες με αυτό και που ξέρεις τι ένιωθε αυτός -η, όλα δεν είναι γάμος αλλά ουσία, αν ξέραμε πόσα ζευγάρια παντρεμένα λένε το σ αγαπώ κάθε μέρα και αισθάνονται το εντελώς αντίθετο. Εμείς οι άνθρωποι είμαστε σκληροί, κάνουμε κακό με μια μας λέξη και σε άτομα που δεν πρέπει. Το κακό είναι να το καταλάβεις αργά και χειρότερο ακόμα και καθόλου. Οπότε τη επόμενη φορά που θα πούμε σ αγαπώ να το υποστηρίζουμε και να το νιώθουμε μετά από λίγους μήνες, για να μην αναγκαστούμε μια μέρα να φτύσουμε το πρόσωπο μας στον καθρέφτη και για όσους δεν ξέρουν αυτοκριτική το θέμα είναι να μπορείς να αναλαμβάνεις και να παραδέχεσαι τα λάθη σου. Και να θυμάσαι μην πεις σε κάποιον σ αγαπώ που τον θεωρείς λάθος.