ΔΕΝ ΗΡΘΕΣ…

Μου είχες πει ότι θα έρθεις, το θυμάσαι; Πριν χωρίσουμε για στερνή φορά, μου είπες «θα ξανά έρθω…» Κάπως έτσι άρχισαν και τελείωσαν όλα... Σε ποιόν δεν έχει τύχει να του υποσχεθούν κάτι που δεν πραγματοποιείτε, βεβαίως εγώ αναρωτιέμαι πόσοι δεν έχουν υποσχεθεί κάτι που δεν υφίσταται; Δεν ξέρω δεν θέλω να κρίνω κανέναν γιατί περίπτωση με περίπτωση διαφέρει κατά πολύ. Διαφέρουν τα άτομα, οι συγκυρίες, οι αστάθμητοι παράγοντες και πολλά άλλα. Δεν θέλω την παραπάνω υπόσχεση να την εκλάβω και να την χαρακτηρίσω ως ψέμα, αυτή ήταν η απάντηση μου όταν σε συζήτηση επάνω ρωτήθηκα. Ποτέ δεν ξέρεις γιατί κάποιος δεν γύρισε, δεν μπόρεσε, δεν ήθελε, κρύφτηκε, κανένας εκτός απ τον ίδιο-ια δεν ξέρει το γιατί. Μερικές φορές κάποιοι λένε πως όλα είναι γραφτά από την μοίρα, λένε δεν ήταν να γίνει και δεν έγινε. Ποιος ξέρει αν ισχύει ή αν η καρδιά του ανθρώπου δεν αντέχει τόσο πόνο και βρίσκει την καλύτερη δικαιολογία για να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Κανένας δεν θα μάθει για την υπόσχεση που ποτέ δεν υλοποιείτε, δεν θα σας αρνηθώ ότι εγώ στο παρελθόν κατέκρινα αυτά τα άτομα με τις υποσχέσεις και τα ωραία λόγια. Σταμάτησα όταν κάποια φίλη μου είπε ότι όταν τα λένε τα πιστεύουν και βάζοντας την λογική μου να δουλέψει κατάλαβα πως είχε δίκιο η φίλη μου. Σ ένα γενικότερο πλαίσιο δεν μπορείς να κρίνεις τον άλλον, αν δεν ξέρεις, δεν μπορείς να του θυμώσεις ή του κακιώσεις, θα είναι λάθος, στην ουσία τον ίδιο σου τον εαυτό θα εκδικείσαι. Ξέρετε κάτι αν αυτό που αγαπάς το κρίνεις και το χτυπάς είναι σαν να χτυπάς διπλά τον εαυτό σου. Είναι σαν να προσπαθείς να αρνηθείς την επιλογή σου, να την αναιρέσεις και είναι ότι χειρότερο. Δεν ήρθε… Ποιος ξέρει γιατί, ένα λαϊκό άσμα του που ερμηνεύει ο Τερζής λέει «να πιάσει θεέ μου μια βροχή μια καταιγίδα να λέω φταίει η βροχή που δεν σε είδα.» Και εμείς νομίζω ότι στην ζωή μας για ότι δεν έγινε, για ότι έμεινε μισό πρέπει να αρκούμαστε σ αυτήν «την καταιγίδα.» Έτσι και αλλιώς και τα άτομα που μας υπόσχονται κάτι, δεν έρχονται σαν μια ξαφνική μπόρα στην ζωή μας; Είναι σαν αυτό το μπουρίνι μέσα στο κατακαλόκαιρο, απλά αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι μέσα απ αυτό το μπουρίνι όσο και αν μας χαλάσει την μέρα και μας κρύψει τον ήλιο, κάποια στιγμή σταματάει. Και αφού σταματήσει τότε εμφανίζετε το ουράνιο τόξο, όταν καταφέρουμε να το δούμε τότε θα καταλάβουμε αυτό που λένε κάποιοι «τίποτα δεν πάει χαμένο.» Γιατί μέσω της κακοκαιρίας που περάσαμε είχαμε την τύχη να δούμε «ουράνιο τόξο» που σπάνια το βλέπει κάποιος. Και για να μην παρερμηνεύσετε και αύριο ψάχνεται το ουράνιο τόξο στον ουρανό, όταν θα περάσει λίγος καιρός από τα γεγονότα και θα αποστασιοποιηθείτε θα το δείτε να αναβλύζει από μέσα σας. Και τότε θα γυρίσετε να πείτε «δεν πειράζει που δεν ήρθες, δεν σου κρατάω κακία αλλά μην έρθεις, η μπόρα πέρασε και δεν θέλω να την ξανά ζήσω.»

ΣΒΗΣΕ ΤΟ ΧΘΕΣ…

Εάν με ρωτούσε κάποιος τι θα ζητούσες από τον Θεό σου, το σύμπαν, πια θα ήταν η ευχή σου. Θα έκλεινα σφιχτά τα μάτια μου, φωνάζοντας δυνατά, μέσα από την ψυχή μου, «σβήσε το χθες.!» Ναι αυτή θα ήταν η μοναδική μου ευχή, δεν θα ζήταγα χρήματα, καριέρα, έρωτες, παιδιά, σκυλιά, γατιά, παρά μόνο αυτό, να σβήσει όσα έχω ζήσει. Δεν μπορώ και δεν θέλω να εξηγήσω το γιατί, δεν με νοιάζει πια να τετραγωνίσω των κύκλο, δεν με αφορά να λύσω εξίσωση, απλά οι εμπειρίες είναι σαν μαχαιριές, που αφήνουν πληγές βαθιές. Οι πληγές αυτές κάθε φορά, σε κάθε θύμηση, σε κάθε εμπόδιο, κακία, μικρότητα και δεν ξέρω και εγώ πως αλλιώς να περιγράψω τις καταστάσεις που δημιουργούνται, τις ανοίγουν και αρχίζουν να αιμορραγούν. Δεν θα γύριζα στο χθες ούτε μία στιγμή, δεν θα άλλαζα τίποτα απ ότι έχω κάνει, απλά θα τα διέγραφα όλα και θα άρχιζα ξανά απ την αρχή. Ίσως από τύχη να μην έκανα τα ίδια λάθη, να μην γνώριζα τα ίδια άτομα, να ήταν διαφορετικές οι λεγόμενες συγκυρίες και να εύρισκα την κατάλληλη στιγμή. Πάλι μπορεί να ζούσα το ίδιο με τα ίδια ακριβώς πρόσωπα και καταστάσεις. Και η τελευταία εκδοχή, να έκανα χειρότερα λάθη απ ότι έχω κάνει, να γνώριζα χειρότερους ανθρώπους και να κατάφερνα να μου κάνουν κακό. Λένε πως ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό, τελικά μήπως πίσω από την φράση αυτή κρύβεται, το ότι δεν σε σκοτώνει σε σκληραγωγεί, αλλά συγχρόνως σε κάνει και πολύ ευάλωτο. Κάτι τέτοιο πιστεύω πως συμβαίνει, βεβαίως με βάση τους ψυχολόγους, είναι μεγάλος λάθος να μην δέχεσαι το παρελθόν σου τα άτομα και τις καταστάσεις που το απαρτίζουν, διότι έτσι κολλάς στο παρελθόν, χάνεις το παρόν και καταστρέφεις το μέλλον. Μπορεί να έχουν και δίκιο, αλλά φτάνει πια δεν είναι όλα κώδικες και κανόνες, κάθε άνθρωπος έχει τους λόγους του όταν θέλει να σβήσει κάτι από το μυαλό του. Έτσι πολλές φορές υπάρχουν εκρήξεις στους ανθρώπους και παθαίνουν κενά, δημιουργούν μία δική τους πραγματικότητα, αυτό μπορεί να είναι παροδικό μπορεί να είναι και για πάντα. Νομίζω ότι αν η επιστήμη θα έψαχνε μία νέα ανακάλυψη, αυτή θα πρέπει να ήταν, το χάπι το οποίο σου δίνει την δυνατότητα να ξεχάσεις ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα της ζωής σου ή και όλη σου την ζωή αρχίζοντας ξανά από το μηδέν. Το ξέρω πως ακούγετε παράλογο αλλά τις τελευταίες μέρες έχουν πέσει στην αντίληψη μου πολλά άτομα που αν είχαν μόνο μία ευχή θα ήταν να σβήσουν το χθες. Να μην θυμούνται τίποτα, να μην τους πονάει η οιαδήποτε στιγμή που έχουν ζήσει, όπως η απώλεια ενός ανθρώπου. Τελικά λογική ή παράλογη σκέψη, η ευχή η δική μου και πιστεύω πολλών ακόμα θα ήταν συγκεκριμένα ως φράση : γη σταμάτα να κατέβω, ζαλίστηκα! Και τώρα ΣΒΗΣΕ ΤΟ ΧΘΕΣ…

ΔΕΝ ΣΕ ΦΤΑΝΩ…

Είπα να θυμηθώ κάτι από εσένα και δεν θυμήθηκα τίποτα, σαν αέρας πέρασες και ξεπέρασες, τόσο γρήγορα, τόσο ανέμελα για σένα και για όλους τους άλλους. Θα περάσεις τόσα ταξίδια μετά από μένα, κοντινά μεν γιατί ο φόβος σου σε κρατάει στην βάση σου αλλά τόσο μακριά από εμένα που δεν με νοιάζει που θα πας αρκεί να είσαι καλά. Πολύ μελό έ, ελπίζω να μην σας έχουν πάρει τα δάκρυα, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, κάποιοι το έχουν βιώσει, άλλοι θα το βιώσουν, εγώ σαν ευχή θα πω μακάρι να μην σας τύχει. Δεν αντέχω να θυμάμαι να ξεχνώ, μπλέκω και ξεμπλέκω όνειρα, σε κάθε ένα από αυτά αλλάζεις μορφή, αλλάζεις και με πονάς τόσο πολύ. Μερικές φορές νομίζω ότι το κάνεις επίτηδες. Θα ήθελα τόσο πολύ να ταξίδευα για άλλη μία φορά στα μάτια σου και ας ήταν το τελευταίο μου ταξίδι. Ήθελα να είμαι λιμάνι σου και όχι ένας από τους σταθμούς σου. Πόσες φορές θέλετε να τα πείτε όλα αυτά και έχετε δειλιάσει; Αν γύριζα το χρόνο πίσω θα τα άλλαζα όλα, μόνο εσένα θα άφηνα ίδιο. Θα διέγραφα την στιγμή που σε γνώρισα, την στιγμή που γεύτηκα το φιλί σου, θα άφηνα όμως την ύπαρξη σου απλά δεν θα σε είχα γνωρίσει από κοντά. Τελικά έχουν δίκιο όταν γνωρίζεις κάποιον από κοντά τον απομυθοποιείς, έτσι έγινε και με σένα και πάλι παράπονο δεν έχω με βλέπεις σταθερή, δεν δείλιασα ούτε για ένα λεπτό, δεν σε αρνήθηκα ούτε μια στιγμή, δεν σε πρόδωσα ποτέ. Αυτή είναι η διαφορά μας γι αυτό ταξιδεύουμε πια με διαφορετικά καράβια, ψάχνοντας τον ίδιο προορισμό μα βρίσκοντας τον με άλλους ανθρώπους δίπλα μας. Και σας ρωτάω εσάς που τα διαβάζετε τα είπατε ποτέ στον άλλον, ακόμα και αν τα ήξερε ή αφήσατε το όνειρο να φύγει; Το “όνειρο να φύγει” μένει κανένα όνειρο για πολύ, μα η ονομασία του προδίδει και την ημερομηνία λήξης του. Όλα τα όνειρα έχουν μία αρχή, ένα έναυσμα αυτό ήσουν εσύ, εγώ, δεν κατάλαβα ακόμα και δυστυχώς όλα έχουν ένα τέλος, ούτε αυτό κατάλαβα πως επήλθε, κατάλαβα τους μήνες που μας προδώσανε και εμείς δεν ανταμώσαμε, το κατάλαβα από τα βράδια την μοναξιάς που η αγκαλιά μου ήταν άδεια. Το κατάλαβα από την έντονη ανάγκη σου να με καθίσεις στο εδώλιο του ενόχου και μετά από την σιωπή σου, αφού σου τελείωσαν τα επιχειρήματα. Όχι μη γελιόμαστε ποτέ δεν τα είπαμε σε κανέναν, τα θεωρούσαμε δεδομένα και ως προϋποθέσεις πριν από ένα χωρισμό ή τα συναισθήματα μέσα σε μια σχέση, αλλά μερικές φορές δεν είναι έτσι ακριβώς. Ήθελα τόσο πολύ να σου πω εκείνο το βράδυ πόσο σ αγαπώ να κρυφτώ στην αγκαλιά σου σαν τρομαγμένο παιδί της πρώτης δημοτικού, αλλά δεν το έκανα. Απ την αρχή πήρα εγώ όλες τις ευθύνες επάνω μου, φτάνει εσύ να ήσουν καλά, μάτωσα, ράγισα, πόνεσα, έκλαψα στάθηκα, τώρα πια για σένα φοβάμαι. Δεν ξέρεις τι να κάνεις όπου πας κουτουλάς σε τοίχους και αυτοί είναι η συνείδηση σου βαθιά κρυμμένη μέσα σου. Κατάλαβες πως το ψέμα είναι δίκοπο μαχαίρι, καταφέρνεις αυτό που θέλεις, αλλά στρέφεται πάνω σου και σε χαρακώνει. Έτσι κατάφερες και οι δυο να είμαστε σημαδεμένοι και να έχουμε από μία πληγή, ο καθένας διαφορετική σε διαφορετική πτυχή της καρδιάς του για διαφορετικούς, λόγους συνθήκες και αιτίες. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο, να θυμάσαι κάτι όσο απίθανο και αν φαίνεται η αγάπη δεν χάνεται ποτέ, απλά θάβεται και περνάς, ποτέ δεν καταφέρνεις να την προσπεράσεις και να την ξεχάσεις. Γιατί η αγάπη δεν μπορεί να χαθεί. Δεν σε φτάνω να στα πω η ίδια, μπορώ όμως να ελπίζω στο αύριο που θα μου δώσει την ευκαιρία ή στο σήμερα που θα δώσει σε εσένα την ευκαιρία να καταλάβεις. Τώρα ότι και να κάνω δεν γίνεται τίποτα και όσο και να τρέχω δεν θα σε προλάβω, δεν θα σε φτάσω, έτσι το χει η μοίρα.

ΓΥΑΛΙΑ ΠΟΥ ΡΑΓΙΖΟΥΝ… ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΣΠΑΝΕ ΠΟΤΕ…

Έχουμε αμέτρητες φορές πει «το γυαλί άμα ραγίσει δεν ξανά κολλάει» άλλες τόσες το έχουμε ακούσει να μας το λένε. Τελικά είναι αλήθειά, ισχύει αυτή η αμπελοφιλοσοφία κατά την γνώμη μου. Αν έχω ένα βάζο σπίτι μου από αυθεντικό γυαλί αυτό το ακατέργαστο, που έχει χρειαστεί μόνο άμμος για να φτιαχτεί και κατά λάθος με μια κίνηση ακουμπήσει κάπου και ραγίσει, η πρώτη σκέψη που θα κάνω είναι αμαρτία τόσο ωραίο και ακριβό. Η αμέσως επόμενη θα είναι αν υπάρχει τρόπος να το κολλήσω ώστε να φαίνετε διακριτικά ή ακόμα και καθόλου το σημείο που έχει ραγίσει και να το στολίσω ξανά. Ίσως αυτή την φορά να το στολίσω σ ένα μέρος με λιγότερο φως ώστε να μην αναδεικνύει την ατέλεια του. Η ομορφιά του συνεχίζει να υπάρχει,  κάθε πράγμα έχει δυο όψεις, μέχρι τώρα είχε την ομορφιά του και την αξία του τώρα έχει και μία ατέλεια, ένα ράγισμα. Σαν ένα βάζο όμορφο, ακριβό και σπάνιο, είναι και αυτές οι σχέσεις οι οποίες κάθε μέρα δοκιμάζονται. Οποιαδήποτε  στιγμή  μπορεί να πέσουν κάτω με ένα λάθος χειρισμό, μια άσχημη ή περιττή κουβέντα, κι όμως δεν σπάνε. Ραγίζουν μερικές φορές και σε σημείο που φοβάσαι ότι αυτή την φορά δεν θα μπορέσεις να τις κολλήσεις. Κάθε φορά όμως στο άκουσμα της φωνής του, στο άγγιγμα του, στη σκέψη του και μόνο, χωρίς να το καταλάβεις η ζημιά έχει διορθωθεί. Αυτό κάθε φορά επαναλαμβάνετε, πάντα με διαφορετικό τρόπο, αλλά πάντα με το ίδιο αποτέλεσμα, να επέλθει ένα ράγισμα, άλλες φορές επιφανειακό, κάποιες άλλες πιο βαθύ. Εκτός αυτού όμως ξανά και ξανά ο ίδιος φόβος αν μπορεί να διορθωθεί. Δεν ξέρω μερικές φορές αναρωτιέμαι αν αυτός ο φόβος που είναι λογικός να υπάρχει μετά από κάθε ρήξη πρέπει κάποια στιγμή να λάβει τέλος, δεν ξέρω αν αξίζει όλη αυτή η στεναχώρια και η αυτοκαταστροφική τάση που σε οδηγεί όλο αυτό. Αλλά εκεί φαίνεται, ότι αξίζει επιζεί στο χρόνο, αλώβητο, ακόμα και αν έχει πέσει χίλιες φορές, ακόμα και αν από τα ραγίσματα που έχει υποστεί έχει παραμορφωθεί, ακόμα και αν σε έχει σκοτώσει όσες φορές έχει πέσει, με τον ίδιο τρόπο άλλες τόσες φορές σε έχει ξανά γεννήσει. Ότι και να έχει συμβεί όποια καταστροφή και αν έχει υποστεί μια σχέση είναι σαν το βάζο αν αξίζει, είναι ακριβή και σπανίζει και δεν θυσιάζεται στον βωμό άλλων συναισθημάτων όπως του εγωισμού. Κατά συνέπεια τα άτομα που δένονται με έναν τέτοιο δεσμό ακόμα και αν δεν είναι μαζί στην ζωή, αν ο καθένας έχει διαλέξει και επιλέξει διαφορετικό δρόμο, αυτοί οι άνθρωποι ποτέ δεν θα ξεχάσουν ο ένας τον άλλον, πάντα θα μιλάνε σε τακτά χρονικά διαστήματα και ο ένας θα μαθαίνει νέα του άλλου. Δεν αποκλείεται να είναι και πάλι μαζί αλλά αυτό δεν θα είναι για πολύ, φαίνεται ότι αυτό που ραγίζει, για να μην σπάσει δεν πρέπει να είναι συνέχεια σε επαφή. Όπως ακούγετε είναι λυπηρό και πολύ «μελό», κατά την γνώμη μου αυτά τα λυπηρά και μελό είναι οι μεγαλύτερες και οι πιο βαθιές σχέσεις αγάπης. Κριμένες σαν ένα πολύτιμο πίνακα στην πινακοθήκη της καρδιάς μας, σαν ένα πανάκριβο βάζο στο κεντρικό τραπέζι που είναι το «είναι» μας, απλά αντί να είναι στολισμένο στην μέση είναι λίγο πιο πλαϊνά.

ΟΥ ΜΠΛΕΞΕΙΣ… ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟ…

Αν θα μπορούσα να ορίσω και να καθιερώσω την εντεκάτη εντολή ώστε να την παραδώσω στο Μωυσή, η εντολή  θα ήταν γραμμένη όχι σε μία απλή πλάκα αλλά σε ένα μεγάλο κομμάτι σίδερο χαραγμένη και θα έγραφε χαράζοντας το σίδερο « ου μπλέξεις… με τον λάθος άνθρωπο…» Ξέρεις τι είναι να είσαι μια χαρά στην ζωή σου, να έχεις το σπιτάκι σου, την ζωή σου, την οικογένεια σου και ξαφνικά να έρχεται σαν «τον μαύρο σίφουνα» στην ζωή σου αυτός; Έχετε δει την ταινία με την Λόχαν που αυτή ήταν η καλότυχη, γνώρισε κάποιον που ήταν κακότυχος και οι μοίρες τους αντιστράφηκαν; Ε κάπως έτσι είναι με τον λάθος άνθρωπο η μοίρα σου αντιστρέφεται, τραβάς όλων τον αρνητισμό που έχει πάνω του και εκείνος δέχεται όλη σου την θετική ενέργεια. Συνήθως αυτά τα άτομα σε κάποιον που δεν γνωρίζουν καθόλου είναι πολύ τυπικά αλλά και πολύ ευγενικά. Φανταστείτε σ αυτούς που γνωρίζουν, είναι συνέχεια με το χαμόγελο στα χείλι, κόλακες, με την καλή κουβέντα στο στόμα. Αφού φτάνει σε σημείο τον άλλον να πει τι καλό παιδί που είναι ο τάδε… λεβέντης, αστέρι θα προκόψει και θα πάει ακόμα πιο ψιλά. Τώρα τι εννοούν το ψιλά, να ανταμείβονται με ένα βαρβάτο μισθό κάνοντας τους σπιούνους, να έχουν ακριβά ρούχα και παπούτσια, να κάνουν κάθε πράξη για να δειχτούν και να φανούν. Εμένα όλο αυτό δεν με νοιάζει «Θεέ μου αν είσαι κάπου εκεί στον ουρανό και υποτίθεται πως μας ακούς, γιατί αφού υπέπεσα στο λάθος να μπλέξω με έναν τέτοιο άνθρωπο, πρέπει να το πληρώνω και μία ζωή;» Ρωτάω θα μου απαντήσεις, όχι πάλι μόνη μου πρέπει να βρω λύση, γιατί, ναι το παραδέχομαι έμπλεξα με έναν τέτοιο άνθρωπο, γιατί αφού τον κατάλαβα και έφυγα να τον βρίσκω συνέχεια μπροστά μου; Μα καλά δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει στην ζωή του παρά να μηχανεύεται τι κακό και πως θα με στεναχωρήσει; Έλεος πια τι μικροί, κακόψυχοι, κακομοίρηδες είναι, κοροϊδεύουν εμάς που για τα δικά τους δεδομένα και όχι μόνο ζούμε λιτά, αλλά εκείνοι θεωρούν πως είναι καλύτεροι; Πως μετράνε την ευτυχία, όλα πια στο βωμό του χρήματος και της δόξας, όλα τόσο φτωχά, τόσο μικρά και όλοι τόσο άπληστοι. Τελικά αναρωτιέμαι γιατί ο θεός έβγαλε δέκα εντολές που όλες να υποδεικνύουν πώς να προστατεύεις να τιμάς και να αγαπάς τον πλησίον σου και δεν έβγαλε μία που να κάνεις τα ίδια για τον εαυτό σου. Λένε πως ο θεός σημαδεύει τέτοιου είδους ανθρώπους και έχουν απόλυτο δίκιο, βεβαίως το θέμα είναι να αντιληφθείς άμεσα το σημάδι στο κορμί, όταν φτάσεις στα σημάδια τις ψυχής είναι πια αργά. Τότε δεν μιλάμε για σημάδια θεϊκά αλλά για τον ίδιο τον διάολο μεταμορφωμένο σε άνθρωπο και λείποντας του τα κέρατα και η ουρά. Κατά τα άλλα δεν διαφέρουν πολύ το γέλιο τους οι μίζερες και κακές σκέψεις τους, το κακό που είναι ικανοί να κάνουν στους άλλους όλα μας παραπέμπουν σ αυτόν. Μην σας φοβίζει η λέξη τι νομίζετε και ο Διάολος έκπτωτος άγγελος του Θεού ήταν, που ορκίστηκε να πάει κόντρα στον δημιουργό του. Εγώ πραγματικά είναι η πρώτη φορά που δεν έχω να δώσω συμβουλή ή κάποια λύση άμα μπλέξεις με τέτοιον άνθρωπο, το μόνο που έχω να πω σ αυτούς τους ανθρώπους είναι όσο κακό κάνουν, τόσο θα σέρνονται στον παράδεισο, ζώντας την δική τους κόλαση σαν το καταραμένο φίδι. Όσο για εμάς του υπόλοιπους να θυμάστε την εντεκάτη εντολή « ου μπλέξεις… με τον λάθος άνθρωπο….»

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΕΙΠΑ ΤΟ ΑΝΤΙΟ…

Ναι βρήκα την δύναμη σε αντίκρισα μέσα στα μάτια και ας μην το κατάλαβες, ακόμα και μακριά τώρα σου είπα το αντίο. Ένα αντίο που δεν έχει επιστροφή εμείς τελικά δεν ήταν γραφτό από της μοίρες να είμαστε μαζί, γελάσανε απλά για λίγους καλοκαιρινούς μήνες και μετά έφυγαν, αφήνοντάς πίσω εμένα και εσένα. Τότε καρδιά μου φοβήθηκες εσύ κοίταξες γύρω μας και είδες πως δεν ήμασταν μόνοι μας, πως για να σε συναντήσω και να με συναντήσεις γεννηθήκαμε, απλά έγινε λίγο αργά, μην σου πω κατά πολύ. Τώρα το ποιος άργησε δεν έχει σημασία, ούτε το ποιος έφυγε και είπε αντίο πρώτος, αλλά ποιος πρόδωσε και πριν ο αλέκτωρ λαλήσει τρεις αρνήθηκε. Και αυτός δεν ήμουν εγώ. Ναι είπα αντίο και τώρα είναι οριστικό, το ξέρω ότι θα τα καταφέρεις και θα ζήσεις πολύ καλά στην συνέχεια της ζωής σου. Μην ξεχνάς κράτα τις ελάχιστες καλές μας στιγμές σαν ένα άλμπουμ στο μυαλό σου με δέκα όμορφες και αστείες φωτογραφίες. Είμαι σίγουρη για σένα εσύ από τις στάχτες σου ξαναγεννιέσαι, δεν σε κατηγορώ δεν είναι κακό. Και εγώ τώρα που το βλέπω σαν τρίτο άτομο θα τα καταφέρω, έχω μέλλον ακόμα, το κακό με μένα θα είναι ότι εγώ δεν θα έχω παρελθόν, εγώ δεν θα έχω εκείνες τις δέκα φωτογραφίες. Που ξέρεις όμως η ζωή είναι ρίσκο και τύχη, εκεί που μπορεί να ρισκάρω και κερδίζω εκεί μπορεί να σε συναντήσω και να ξανά ζήσουμε το όνειρο σαν σκέψη και μόνο. Μερικές φορές ξέρεις η σκέψη και η δύναμη της σε κρατάνε όρθιο να προχωρήσεις και εγώ αυτό θα κάνω. Ναι σε γνώρισα, σε έζησα, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από εσένα. Ξέρω τα όνομα σου τον περίγυρο σου κάποιες από τις συνήθειες σου αλλά δεν έμαθα ποτέ εσένα. Μάλλον αυτό είναι που πονάει ότι εσύ έμαθες πολλά παραπάνω και δεν θα ζεις στην άγνοια, ενώ εμένα επέλεξες να μου την αφήσεις για παρέα μια ζωή. Ξέρεις κάτι αν τύχει και είναι στο χέρι μου δεν θα θελήσω να σε ξανά δω, δεν σε εμπιστεύομαι πια, μ έκανες να σιχαθώ το πιο ωραίο συναίσθημα, την αγάπη και αυτό δεν θα στο συγχωρέσω. Δεν θα σε συγχωρέσω ποτέ που με αποκάλεσες λάθος σου, δεν θα συγχωρήσω ποτέ την σιωπή σου και ύστερα τις απειλές σου για να σώσεις ότι έχεις. Το κακό ξέρεις πιο είναι ότι αφού έχασες εμένα δεν έχεις τίποτα, σκέψου το ποτέ δεν είχες κατά τα λεγόμενα σου. Πάντα ήσουν έρμαιο του φόβου σου, μαζί μου τον προσπέρασες και αυτό σε φόβισε ακόμα πιο πολύ. Μερικές φορές μετανιώνω που είπα το αντίο και εγώ άλλες λέω ότι μαζί θα ήμασταν δυστυχισμένοι και οι δυο, εσύ θα πρόδιδες πολύ κόσμο, εγώ θα πρόδιδα τις αξίες μου. Έχω πολλά να κάνω ακόμα και πρέπει να τα κάνω, έχεις να βρεις τον εαυτό σου και είναι η κατάλληλη στιγμή να το κάνεις. Κάποτε σου είπα ότι σε είχα πρότυπο, μετά μου το κατέρρευσες, νομίζω πως είναι η ώρα να ξανά βρω το πρότυπο μου και εσύ τον χαμένο παράδεισο του εαυτού σου. Δεν φταις εσύ καρδιά μου απλά δεν είσαι εσύ για πολλά μία βόλτα στην παραλία και τίποτα παραπάνω. Παρ όλα αυτά σ ευχαριστώ που με ταξίδεψες.

ΤΗΝ ΛΕΞΗ Σ ΑΓΑΠΩ ΣΙΧΑΘΗΚΑ.

Μα πόσο βαρετή καταντήσαμε μια τόσο όμορφη λέξη, πόσο πεζή και καθημερινή. Ποιος ξέρει γιατί άραγε δεν καταλάβαμε την έννοια της λέξης « σ αγαπώ» αλλά μείναμε στην επιφάνεια. Πήραμε το λεξικό πήγαμε στο «σ» είδαμε τι αναγράφετε ως ερμηνεία στην λέξη σ αγαπώ, ως έκφραση και είπαμε μέσα μας ως πονηροί από την φύση μας στα δύσκολα πετάμε ένα σ αγαπώ. Μου θυμίζει τον κ. Λαζόπουλο που έλεγε σε σάτιρα του στους «δέκα μικρούς Μήτσους εσύ λέγε λάδι που και που και θα πέφτεις μέσα.» Κάπως έτσι καταντήσαμε την αγάπη σαν το λάδι και άντε άμα είναι ελαιόλαδο να το δεχτείς αν είναι μούργα, τότε τι κάνεις, σου μένει ο τενεκές. Και άμα είναι και τενεκές ξεγάνωτος τι να τον κάνεις; Κάποιοι λοιπόν τέτοιοι «τενεκέδες» μερικές φορές με κάνουν να σιχαίνομαι την λέξη αγάπη, είναι άσχημη η κοροϊδία, την πρώτη φορά ίσως να μην την αντιληφθείς άμεσα, στην συνέχεια όμως όταν τα ραντάρ σου είναι ανοιχτά και λαμβάνουν από μακριά σήματα, τότε πονάει πολύ και πραγματικά αναγουλιάζεις. Εγώ πραγματικά τις τελευταίες μέρες αντιμετωπίζω τόση ψευτιά που δεν ξέρω τι να πω έχω φτάσει στο σημείο να κάνω έμετο όσο και αν δεν το πιστεύεται. Μια καθηγήτρια μου ξέρετε τι μας είπε πριν τρείς εβδομάδες « όλοι αγαπιόμαστε» την ρώτησα «μα τι λέτε;» και μου απάντησε « ο καθένας για την πάρτι του αλλά φαινομενικά όλοι αγαπιόμαστε.» Φαινομενικά τι ωραία και φανταζέ λέξη, φαινομενικά είμαστε όμορφοι, στιλάτοι, τυπάτοι, φαινομενικά τρώμε, πίνουμε, συζητάμε, τώρα πια φαινομενικά αγαπάμε. Μα καλά τι γίνεται γύρο μας, εμείς το επιδιώξαμε αυτό, οι ρυθμοί τις ζωής μας το επέφεραν ως αποτέλεσμα; Θέλω να ακούσω έναν άνθρωπο μωρέ να πει σ αγαπώ και να το εννοεί να ακούσει ένα τραγούδι ερωτικό και να το αφιερώσει στο άτομο που θέλει όχι για το φαίνεσθε αλλά επειδή «το γουστάρει η ψυχούλα του» να σας το πω και έτσι. Ωραιοποιήσαμε τις λέξεις, τους τρόπους μας και ξεχάσαμε την ουσία τους, η ουσία είναι οι πράξεις, αυτές θα μείνουν, αυτές και μόνο αυτές μετράνε. Τι να το κάνω να μου λες 100 σ αγαπώ την ημέρα και 1000 « αϊ στο διάολο» όταν γυρίζω την πλάτη μου. Πώς να αγαπήσω και να πιστέψω σ αυτό που θα ακούσω αν δεν μου αποδείξει ο άλλος πως είναι αλήθεια. Εγώ για παράδειγμα λέω σ αγαπώ και θα στο αποδείξω μ όποιο τρόπο μπορώ, μ ένα τραγούδι, ένα τηλέφωνο, ένα μήνυμα, ακόμα και αν σας φανεί περίεργο και με ένα γράμμα. Χάθηκε ο ρομαντισμός, όλα τα θεωρούμε δεδομένα, όλα τα προγραμματίζουμε, τα ψειρίζουμε και τα βάζουμε σε κουτάκια. Λέμε ότι αγαπάμε και αυτόν που του το λέμε προσπαθούμε να τον αλλάξουμε με βάση τα θέλω μας, προσπαθούμε να τον αδικήσουμε για να επωφεληθούμε. Μα τι είμαστε τελικά; Τελικά τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν ακούω την λέξη σ αγαπώ φεύγω, τρέχω όσο πιο μακριά γίνεται, τώρα θα μου πείτε ίσως χάσω το ένα που θα είναι και το αληθινό, τι να κάνουμε όμως η ζωή είναι ρίσκο. Και θα ρωτήσω κάτι και πραγματικά θα περιμένω σ όλη την ζωή μου απάντηση : «μπορώ να σ αγαπώ, εσύ τα αντέχεις;»